මගේ තාත්තා නැතිවුණේ හදිසි අනතුරකින්. එදා මම හිටියේ කැම්පස් එකේ හොස්ටල් එකේ. මට තාත්තගේ අන්තිම හුස්ම ටික යද්දී ළඟ ඉන්නවත්, අඩුම තරමේ අන්තිම වතාවට කතා කරන්නවත් බැරිවුණා. ඒක මගේ පපුවේ ලොකු ගින්නක් විදිහට අවුරුදු ගාණක් පත්තු වුණා.

තාත්තා නැතිවුණාට පස්සේ මට ඉතුරු වුණේ එකම එක දෙයයි. ඒ තාත්තගේ පරණ ෆෝන් නම්බර් එක. මම ඒ නම්බර් එකට කෝල් කරාම ඇහෙන්නේ තාත්තා අවුරුදු ගාණකට කලින් රෙකෝඩ් කරපු Voicemail එක.

“හලෝ, මම නිමල්. මම මේ වෙලාවේ ටිකක් කාර්යබහුලයි. පණිවිඩයක් තියන්න, මම පස්සේ කතා කරන්නම්…”

ඒ ගැඹුරු, ආදරණීය කටහඬ ඇහෙද්දී මට දැනුණේ තාත්තා තාමත් කොහේ හරි ඉඳන් මං දිහා බලන් ඉන්නවා වගේ. ඒ කටහඬ නැතිවෙයි කියන බයට, මම අවුරුදු 3ක් තිස්සේ ඒ නම්බර් එකට මාස්පතා බිල ගෙව්වා. මට දුක හිතුණු හැම වෙලාවකම, සතුටක් දැනුණු හැම වෙලාවකම මම ඒ නම්බර් එකට කෝල් කරලා Voicemail එකට පණිවිඩ තිබ්බා.

“තාත්තේ අද මට රස්සාව ලැබුණා…”, “තාත්තේ අද මට ගොඩක් දුකයි, කවුරුත් මට ආදරේ නෑ…” මම හැමදාම රෑට අඬ අඬා ඒ නම්බර් එකට කතා කළා.

පහුගිය මාසේ මට ඩෙංගු හැදිලා ඉස්පිරිතාලේ ඉන්න වුණු නිසා මට ඒ බිල ගෙවාගන්න බැරිවුණා. ඊයේ රෑ මට මගේ ජීවිතේ ලොකුම ප්‍රශ්නයකට මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වුණා. මට හිතුණේම මේ ජීවිතේ නැතිකරගන්න. මම පුරුද්දට වගේ අඬ අඬා තාත්තගේ නම්බර් එකට කෝල් කළා. හැබැයි මේ පාර අර Voicemail එක ඇහුණේ නෑ. ඒ වෙනුවට ෆෝන් එක රින්ග් වුණා. කවුරුත් ආන්සර් කළේ නෑ. මම අඬන ගමන් වොයිස් මැසේජ් එකක් යැව්වා.

“තාත්තේ… මට දැන් ඇතිවෙලා. මට තවත් මේ දුක දරාගන්න බෑ. මම එනවා ඔයා ළඟට…” කියලා මම ෆෝන් එක පැත්තකට විසි කළා.

හරියටම විනාඩි දහයකට පස්සේ මගේ ෆෝන් එක රින්ග් වුණා. මම ස්ක්‍රීන් එක දිහා බලද්දී මගේ හුස්ම නතර වුණා.

“Thaththa Calling…” මගේ අත් වෙව්ලන්න ගත්තා. මේක කොහොමද වෙන්නේ? තාත්තා මැරිලා අවුරුදු තුනක්නේ. මම බයෙන් බයෙන් ෆෝන් එක ආන්සර් කළා.

“හලෝ…”

එහා පැත්තෙන් ඇහුණේ ගොඩක් වයසක, ගැහෙන පිරිමි කටහඬක්.

“දුවේ… ෆෝන් එක තියන්න එපා. මම ඔයාගේ තාත්තා නෙමෙයි. මට සමාවෙන්න. ඔයා මාසයක් බිල නොගෙවපු නිසා ටෙලිකොම් එකෙන් ඒ නම්බර් එක ඊයේ මට දුන්නා අලුත් සිම් එකක් විදිහට…”

මම ගල්ගැහිලා අහගෙන හිටියා. ඒ මනුස්සයා අඬන්න ගත්තා.

“මගේ එකම දුව අවුරුදු තුනකට කලින් පිළිකාවකින් නැතිවුණා. මම ඊයේ මේ නම්බර් එක ගත්ත වෙලාවේ ඉඳන් ඔයා අඬලා එවපු වොයිස් මැසේජ් මම ඇහුවා. මට හිතුණේ මගේ මැරුණු දුව මට කතා කරනවා කියලා. මට දුවෙක්ගේ ආදරේ ආයෙත් දැනුණා. ඒත් අද ඔයා ජීවිතේ නැතිකරගන්නවා කිව්වම මට කතා නොකර ඉන්න බැරිවුණා දුවේ. මගේ දුවට ජීවත් වෙන්න ඕනකම තිබිලත් ඇයට ජීවිතේ අහිමි වුණා. ඔයාට ලස්සන ජීවිතයක් තියෙනවා. ඒක නැතිකරගන්න එපා දුවේ… මං වෙනුවෙන්වත් ජීවත් වෙන්න…”

මම එදා මුළු රෑම ඒ නාඳුනන තාත්තා එක්ක අඬ අඬා කතා කළා. අවුරුදු තුනක් තිස්සේ මම හෙව්ව තාත්තගේ ආදරය, මට වෙනත් විදිහකින් ලැබිලා තිබුණා. එදා මම ජීවිතේ නැතිකරගන්න ගත්තු තීරණේ වෙනස් කළා. ඊළඟ දවසේ මම ඒ තාත්තව බලන්න ගියා. අද එයා මගේම තාත්තා වගේ මගේ ළඟින් ඉන්නවා. අපි දෙන්නගෙම තුවාල වුණු හදවත් දෙක දැන් සුවපත් වෙලා.

සමහර වෙලාවට දෙවියෝ අපෙන් එක දෙයක් උදුරගන්නේ, ඒ අඩුව පුරවන්න ඊට වඩා වටින දෙයක් අපිට දෙන්න වෙන්න පුළුවන්. ජීවිතේ කොච්චර අමාරු වුණත් කවදාවත් අතහැරලා දාන්න එපා. කවුරුහරි කොහේ හරි ඔයා වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉන්නවා ඇති.

ඔබත් ජීවිතේ ප්‍රශ්න නිසා වැටිලා ඉන්න කෙනෙක්ද? එහෙනම් මේ කතාව Share කරලා අනිත් අයටත් ජීවත් වෙන්න බලාපොරොත්තුවක් දෙන්න.