admin
අපේ ඉස්කෝලේ හිටපු සැරම ටීචර් තමයි කුසුමා ටීචර්. අපි එයාට හැංගිලා කිව්වේ ‘යකඩ ගැහැනිය’ කියලා. ඉස්කෝලේ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වෙනකොටම ටීචර් වේවැලත් අරන් හිටගෙන ඉන්නවා. සපත්තු පොලිෂ් කරලා නැත්නම්, ඇඳුම කිළුටු නම්, පොත් ගෙනත් නැත්නම් එදාට ඉවරයි. පන්තිය ඉස්සරහා තියලා අනිත් ළමයින්ටත් ඇහෙන්න දරුණු විදිහට බණිනවා.
මම සාමාන්ය පෙළ පන්තියේ ඉද්දී දවසක් මගේ සපත්තු දෙක ඉරිලා, ඇඟිලි එළියට පේනවා දැකලා ටීචර් මට ගැහුවා. “තමුසෙලා වගේ හිඟන්නොන්ට මොන ඉස්කෝලද, ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා!” කියලා මුළු ඉස්කෝලෙම ඉස්සරහා මට අපහාස කළා. එදා මම ඇඬුවා විතරක් නෙමෙයි, මම ඒ ටීචර්ට මුළු හදවතින්ම වෛර කළා. කවදාවත් එයාගේ මූණ බලන්නේ නෑ කියලා හිතාගත්තා. හැබැයි පහුවදාම ප්රින්සිපල් සර් මාව ඔෆිස් එකට කතා කරලා, පාසලේ ආදි ශිෂ්ය සංගමයෙන් කියලා මට අලුත් සපත්තු ජෝඩුවකුයි, පොත් ටිකකුයි දුන්නා.
කාලය ගෙවිලා ගියා. මම සාමාන්ය පෙළ සමත් වෙලා ඉස්කෝලෙන් අයින් වුණා. පහුගිය සතියේ මට ආරංචි වුණා කුසුමා ටීචර් හදිසියේම හෘදයාබාධයකින් නැතිවෙලා කියලා.
මම මළගෙදර ගියේ ලොකු දුකකින් නෙමෙයි, නිකන් යුතුකමට වගේ. මළගෙදර හිටියේ ගුරුවරු කීපදෙනෙකුයි, ප්රින්සිපල් සරුයි විතරයි. ටීචර්ට කවුරුත් නෑ, එයා හිටියේ තනියම.
මිනිය වහන්න කිට්ටු කරලා, ප්රින්සිපල් සර් කතාවක් කරන්න නැගිට්ටා. සර්ගේ අතේ පරණ, පිටු ගැලවුණු පොතක් තිබුණා. සර් කතා කරන්න පටන් ගත්තේ අඬාගෙන.
“කුසුමා ටීචර් කියන්නේ කවුද කියලා මේ ඉස්කෝලේ ළමයිවත්, ගුරුවරුවත් හරියට දැනගෙන හිටියේ නෑ. මේ තියෙන්නේ ටීචර්ගේ දිනපොත… මේකේ ලියලා තියෙන දේවල් දැක්කම මට මං ගැනම ලැජ්ජයි…” සර් කඳුළු පිසදාමින් පොත දිග ඇරියා.
“2018 ජනවාරි 15: අද 10 වසරේ කමල්ගේ සපත්තු දෙක ඉරිලා. මම පන්තිය ඉස්සරහා ළමයාට ගැහුවා, බැන්නා. මට මං ගැනම කේන්තියි. හැබැයි එහෙම නොකළොත් අනිත් ළමයි ඉස්සරහා මගේ විනය පාලනය නැති වෙනවා. එදා හවස මම ප්රින්සිපල්ට රුපියල් 3000ක් දුන්නා කමල්ට අලුත් සපත්තුයි පොතුයි අරන් දෙන්න. හැබැයි මං දුන්නා කියලා ළමයාට කියන්න එපා කිව්වා. ළමයා මට වෛර කළාට කමක් නෑ, ඌට අලුත් සපත්තු දෙකක් ලැබුණානේ…”
මගේ පපුව හිරවෙලා ගියා! ඒ කමල් කියන්නේ මම! මගේ කකුල් දෙක පණ නැතිවෙලා වගේ දැනුණා. මම මිනිය ළඟට දුවගෙන ගියා. සර් දිගටම දිනපොත කියෙව්වා.
“2019 මාර්තු: මගේ පඩියෙන් දැන් මට ඉතුරු රුපියල් 1500යි. බෙහෙත් ගන්නත් සල්ලි මදි. ඒත් කමක් නෑ, 11 වසරේ දුප්පත් ළමයි පස්දෙනාගේ විභාග ගාස්තු ටික ඔෆිස් එකට බැන්දා.”
“2021 නොවැම්බර්: ළමයි මට යකඩ ගෑනි කියනවා මම දන්නවා. මම දිනපතාම අඳින්නේ එකම සාරි තුන හෝද හෝද. මට අලුත් ඇඳුම් ගන්න සල්ලි නෑ. මගේ සම්පූර්ණ පඩියම යන්නේ ඉස්කෝලේ ළමයින්ගේ කැන්ටිමේ බිල ගෙවන්නයි, පොත් අරන් දෙන්නයි. ඒ දරුවෝ හරි තැනකට යනවට වඩා සතුටක් මට තවත් නෑ…”
මම ටීචර්ගේ පෙට්ටිය බදාගෙන හයියෙන් ඇඬුවා. මුළු ඉස්කෝලෙම වෛර කරපු ඒ ‘යකඩ ගැහැනිය’ ඇතුළේ හිටියේ තමන්ගේ කෑම වේල පවා කැප කරලා, තමන්ට බණින දරුවන්ගේ බඩගින්න නිවපු, ඒ දරුවන්ගේ අනාගතය හදපු මහා උත්තරීතර අම්මා කෙනෙක්. එයා බාහිරින් සැර කළේ දරුවන්ව විනයක් ඇතිව හදන්න මිසක් වෛරයකින් නෙමෙයි. එයා දරුවන්ට උදව් කළේ තමන්ගේ නම ප්රසිද්ධ කරගන්න නෙමෙයි, රහසින්.
අපි ගොඩක් වෙලාවට මිනිස්සුන්ගේ රළු පෙනුම දිහා බලලා එයාලව මැනගන්නවා. හැබැයි ඒ රළු කබොල ඇතුළේ කොච්චර මෘදු, ආදරණීය හදවතක් හැංගිලා තියෙනවද කියලා අපි දකින්නේ ඒගොල්ලෝ අපිව දාලා ගියාටත් පස්සේ.
ඔබේ පාසල් කාලයේත් මේ වගේ ඔබ වෛර කළ, හැබැයි පසුව ඔබට ජීවිතය කියා දුන් සැර ගුරුවරයෙක් හිටියාද?
